Cigarette

Unë jam cigarja. 

Nga hiri im i mbetur sonte, po mbledh forcat t'ju shkruaj historinë e jetës sime. E di që shumë nga ju më keni gjykuar dhe shumicën e kohës më keni konsideruar si fytyrën e të keqes. Mund ta kuptoj thjesht fare nga fotografitë e mia varur gjithandej me shenjën e ndalimit mbi to, nga diskutimet e shumta nëpër TV, nga taksat në rritje që i vini shpërndarjes sime. Unë jam e padëshirueshme dhe jam plotësisht e ndërgjegjshme për këtë! Unë jam ky sendi i vogël pas të cilit keni varur hallet, shpresat, dhimbjet, ankthet, tangelliqet dhe prapë mbetem e urryer. Më keni dënuar pa më dëgjuar, më përbuzni pa ju ngacmuar, a nuk më takon dhe mua një e drejtë legjitime mbrojtje para ekzekutimit?! 

Përpara se të katandisesha në hir, isha dhe unë dikur një bimë e bukur që jeshilonte kodrinat në hektarë të tërë. Kur flladi frynte dhe përkundte gjethet, një valë hareje përhapej nëpër të gjithë pllajën, ndihej sikur deti kishte marrë ngjyrë të blertë dhe kishte sjellë baticën atyparë. Lulëzova dhe unë si gjithë të tjerat, duke ndjerë mrekullinë e jetës tek lëvrinte nëpër kapilarë dhe bota ishte një gëzim, derisa...derisa dikush vendosi të më këpuste fillin e jetës dhe të më nënshtronte në një procedurë të dhimbshme tjetërsimi; tharje, stazhionim, prerje, presim, filtrim, paketim, izolim...Dikur një bimë plot gazmend, tani një send pa jetë futur nëpër paketa-arkivole. Vdekja ime për kënaqësinë e njerëzve!!! Sa do mund të duroja?! Më prenë jetën, më torturuan, më fabrikuan, më tregëtuan dhe në fund më vunë flakën thjesht sepse disa nuk janë të zotë ti rezistojnë realitetit pa paterica mbështetur tek të tjerë. As vetë nuk arrij të kuptoj varësinë që krijoj...jam unë apo dhimbja ime e presuar në një tub letre që më bën aq tërheqëse ndaj vesit njerëzor?! Nuk mund ta them me siguri absolute, por di që sa më fort buzët thithin filtrin që më kanë vendosur si nënkresë, aq më tepër dhimbja ime kërcëllen dhe zbret drejt mushkërive me revoltë të paparë. Ato çaste ndjej se dua ti vras njerëzit! Ato çaste kërkoj shpagim! 

Më kuptoni, nuk kam asgjë me racën njerëzore. E imja nuk është një luftë në thelb, është një vetëmbrojtje, ti më vret-unë të helmoj. A nuk duhet të trajtohet vetëmbrojtja ime si rrethanë lehtësuese ndaj dënimit dhe të më lejojnë të jetoj e lirë tek kodrina, ku rrezet e diellit të luajnë me kloroplastet e mia dhe era të krijojë vizione dallgësh deti në qëndër të tokës?! Të më lejojnë të gjelbëroj biotopin tim dhe ti jap piktorit ngacmimin e duhur për të kapur penelin, fotografit impulsin për të rrëmbyer kamerën, vjeshtës zilinë ndaj pranverës, tokës pak më tepër bukuri?! E di që kërkoj shumë...veshët e mi kanë degjuar pa fund histori homo sapiensash për të besuar në një fisnikëri të tillë të natyrës njerëzore. A nuk e përdorin dhe ata sho-shoqin në këtë mënyrë dhe në fund e flakin kur nuk u hyn më në punë?! A nuk flasin dhe ata për ngritje nga hiri i pabesisë njerëzore për një hakmarrje të merituar?! Pak a shumë ky është dhe rasti im, ndaj do ju kërkoja ta hiqni fotografinë time nga këndi i të keqes, nuk më takon. Nuk jam unë për te banka e të akuzuarit, unë jam veç viktima. Vendosni aty njeriun! Ai dhe vetëm ai është e keqja e vërtetë që i kanoset botës....dhe nëse s'ndërgjegjësoheni për këtë, atëherë mos u çudisni kur cigarja e kthen në hir njeriun pas ca vitesh....