E kujtoj si tani aromën e mimozave që vinte nga rrugët e qytetit, Tepelena ishte e mbushur me pemë të tilla dhe në shtëpi brenda nuk do mungonte një buqetë e madhe në një ditë të tillë.
Mami i donte shumë fëmijët. Për vite të tëra kujtoj se mbasditeve do kishim ndonjë syresh në shtëpi, nga ata që çalonin në mësime. Do ti jepte një mollë a një portokall, nga ato që sistemi na i lëshonte me pikatore madje ndonjëherë u jepte dhe rroba nga tonat nxënësve që vinin nga fshatrat të lagur në dimër.
Mamaja ime ishte një heroinë e heshtur, nga ato që s'qëmtojnë postet dhe gradat. Ngarkuar me 40 e ca fletore përditë në dorë, ajo nuk dinte ç'ishte koha për fëmijët e saj në shtëpi, kishte për të korrigjuar detyrat e nxënësve, për të bërë planin e punës me atë shkrimin e saj kaligrafi dhe për tu përgatitur për mësimin e së nesërmes.
Nuk kishte rroba shumë nëna ime, nuk bënte shumë tualet, por kishte një zë të ëmbël dhe një buzëqeshje që ndriçonte klasën....dhe nxënësit e donin. Po, ata e donin me gjithë shpirt...se fletoret e tyre nuk dallonin nga nxënësi i keq tek i shkëlqyeri, sepse kuptonin se trajtimi i tyre nuk ndryshonte nëse bëhej fjalë për fëmijë kryetari apo punëtori, sepse tek sytë e saj lexonin pasionin për ti mësuar dhe për tu kultivuar dëshirën për dijen...Ata e vlerësonin dhe e tregonin çdo 7 Mars dhe të gjitha vitet pas daljes në pension të parakohshëm.
Shtatori i fundit në arsim do ishte dhe dekorata më e lartë pasi pa këmbënguljen e prindërve për të mos e lënë arsimin, lutjen e shumicës së tyre për ti marrë ajo fëmijët e tyre në klasë të parë...
E ç'ë nëse Tepelena festoi kaq 7 Marse dhe kaq 1 Shtatorë, ç'ë nese organizuan kaq përvjetorë, ç'ë nëse dolën kaq intetektualë të shkëlqyer nga duart e saj dhe ç'ë nëse shpërndanë pa fund dekorata për miq e tarafë...heroina ime e heshtur edhe sikur sot të ishte gjallë, do kujtonte me mall ditët kur krahët e të vegjëlve do ti lidheshin në qafë dhe zërat e tyre si cicërima do ti uronin "Gëzuar 7 Marsin Mësuese!"
Kjo është mamaja ime, vajza dropullite që u mësoi brezave të tërë të tepelenasve gërmat shqipe, me përkushtim, pasion dhe shumë dashuri për fëmijët, një shëmbull për tu marrë nga ata që sot kanë zgjedhur profesionin e vështirë të mësuesit,...në këtë botë monstruoze, të jenë si ajo në lartësinë që u jep titulli mësues.
Athine, 6 Mars 2015
