Në provincë

Mbi mal u duk reja e parë.

Të moçmit thoshnin se kur ndodhte kjo, shiu nuk do vononte t’ia behte, e çfarë shiu se! Në qytezën e vogël ku asgjë nuk lëvizte pas mesdite, fenomenet atmosferike përbënin një nga temat e preferuara të bisedave të banorëve...

-Do bjerë shi sot,- theu heshtjen Safetja.
-Epo shyqyr nuk thua xhanëm, do lajë rrugë e trotuarë se na mbyti pluhuri, s’lemë dot dritaret hapur,- ia ktheu e vjerra.
-Nuk do na thahen rrobat në ballkon. Kisha planifikuar të hekurosja në darkë pasi të mbaronte seriali turk,- u ankua e reja.
- Ke punë plot aty,-mërmëriti e moshuara, - mund të nxjerrësh rrobat e gjata të Afrimit e ti ajrosësh. Do kenë marrë erë kaq muaj mbyllur në dollap.
- Po është akoma fund gushti moj mama,- turfulloi nusja, por nuk e zgjati më bisedën. E kishte kuptuar më në fund se të replikoje me vjerrën do të thoshte të nisje një roman që vetëm fillimin kishte të ditur, fundi s’merrej dot me mend. E megjithatë kur mendohej thellë thellë pranonte se vjerra kishte të drejtë; 30 vjeçe, me dy fëmijë, pa punë, si mund të shtyhej gjithë ajo ditë e gjatë e Perëndisë?!

E vjerra nga ana tjetër e kishte kapur thelbin, nxirrte punë pa punë, po punë që duheshin bërë nga duart e nuses ama… Ufff,- rrobat e Afrimit, psherëtiu dhe u nis me përtesë drejt dollapit.

-Palos,shpalos, laj, thaj, hekuros, palos, vendos…ah more dollap i uruar, si nuk u lodhe dhe ti duke mbajtur të njëjtat rraqe nëpër rafte. Ti i mban, unë i laj, ai i vesh, shpërblehemi ndonjëherë për këtë që bëjmë?! Ti të paktën mbase e merr ndonjë llustër tek tuk, po unë?! Marr dhe unë ndonjë lëvdatë nga vjerra, Zoti i dhëntë jetë se ndryshe do ngelesha duke folur vetëm me ty në tërë këtë shtëpi. Ai punon. Punon thotë, kushedi ç’bën gjithë ditën. …Ufff iku dhe kjo punë. Ti hap në ballkon tani të ajrosen. Do dhe ndonjë orë të mire akoma të fillojë seriali.

Retë u grumbulluan ndalëngadalë mbi qytezë.

-Do na mbyllë brenda ky shiu,- psherëtiu e reja.
-Pse ku kishe ndërmend të veje?- pyeti me vështrimin prej hetuesi vjerra.

Mbi asfalt kërcitën pikat e para të shiut dhe në ajër u ndje aroma e tokës së lagësht, në dhomë era e kafesë guduliste hundën ndërsa e reja mezi priste orën të fillonte seriali turk, atje dramat janë më të mëdha se vaktësia e ditëve në provincë…po, vaktësia është shumë herë më mire se dramat shpesh herë, ndaj dhe s’do ankuar shumë...